|
بنام او که داده هایش رحمت است و نداده هایش حکمت .
اینکه در ازل و در الست ، چه اتفّاقی افتاده ، از
نظر ما نمی تواند مانع راه باشد . چشم باز می کنیم و گوش جان می سپاريم و می گوئيم
، اناالحقّ . چگونه می توان اناالحقّ گفت ؟ وقتی در شیطان و حیوان به وحدت رسیدی و
هیولای درون و تمنیّات و هوس های او را لمس کردی و در اوج حضيض و ذلّت پی بردی که
به بیشه و کُنامی تبديل شده ای که منشإ بروز تمناهای مشهور حيوانات مختلف شده ای و
اگر در پی کشف خود برآمدی ، از اين راه بيا .مابه اين نتيجه رسيديم که ، جسم
اتومبیلی است با سه سرنشين و یک صندلی راننده . اين سه سرنشين صرفنظر از بيان اديان
که به " پدر ، پسر و روح القُدُس " سه اقنوم و ....... ناميده شده اند را ما به "
خدا سرنشين صندلی عقب و آدم سرنشین صندلی شاگرد و ابليس رانندهِ اين اتومبيل
تشبيه کرده ایم . چرا ابليس راننده ؟ اگر نيک بیاندیشی ، خواهی ديد که آدم در بهشت
درون خويش به امن و راحت بود و پس از خلقت حوّا و فريب شيطان به رنج در افتاده ،
بزمين ساکن هبوط کرد . و همين سفر از عالم ذَرَ تا زمين را هر کس به هر نوع می
پندارد ، تو اين گونه به بين : آدم در بهشت در وحدانیّت خويش واحد بود . به حوّا در
آميخت بی اذن او و سوراخ هايش باز شد .ابليس بدرون او رفته و وی را به مقصد خود ،
زمين که غايت مقصود شيطان و مرکز فرماندهی آن ذهن و احساس انسانی است ؛ آورد
. گفته اند که او گفته است : "گنجی بودم
ناشناخته ، خواستم تا بشناسندم ؛ پس خلق کردم . "
و اين از يک تجلّی بود که او بر خويشتن نمود . و
همين تجلّی بود که آتش به همه عالم زد . پس اوّل مخلوق الهی آتش بود و آتش نماد
شیطان است . و آب و باد و خاک از آتش است که دشمنان نيازمند آتش اند . پس آدم
را از باد و خاک و آب ساختند و به آتش پختند و به شيطان فريفتند . يک نوزاد در بدو
تولّد همان انسان است که از آدميّت بدر آمده و در جلد انسانی فرو رفته ، مغموم و
حسرت زده . آدم و شیطان و خدا در جسمی به بند کشيده شده اند تا کدام يک بروز و ظهور
يابد . اوّل راننده اين اتومبيل ابليس است که به پستان مادر چنگ می اندازد و شيره
آن را می مکد ، در حالی که آدم هنوز مبهوت است که چه شد که چنين شد . خداوند به
فرزند مشترک " خدا و شيطان و آدم
" "انسان
"، اجازه داده که تا پانزده سال در اين سه سرگردان باشد . پانزده سالگی سنّ تکليف
است و تکليف " اراده و اختيار"
است ؛ تا به آن هر کدام را که می پسندی بر عرشه هدايت جسم بنشانی تا ، او راهنمای
تو و خدای تو باشد . او برای مهار ابليس ، نماز را به تو هديه کرد و نماز ارتباطی
است با او ، برای رهائی از شيطان و نماز دام است و شيطان عنقإ "
عنقإ شکار کس نشود دام باز گير کآنجا که عنقإ را
لانه است ، باد بدست است دام را . " محراب
جايگاهی است بر تارک آسمان هفتم و خارج از عالم ماده . تا در نمازت اثری از اين هفت
آسمان و آن چه در آن است باشد ؛ نماز تو ابزار ابليس است و چنين نمازی عُلمای قوم
يهود را تداعی می کند که " عيسی " را بر صليب کشيدند و چنين نمازی انديشمندانی را
خلق می کند که حکم بر به صليب کشيدن حسين منصور حلّاج و مُثله کردن و بر دار کشيدنش
را صادر کردند . ايشان همان علمای راه ابليسند و پيروان " اله " در ذهنیّت های ذهن
پليد که از " اللِّه " هيچ نمی دانند . "
توت فرنگی زمانی بدنيا می آید که از انگور هیچ نمی داند ."
تا غوره نشوی مويز خواهی شد ؟ محال است . نماز گفتن با او است و ديدن اوست و شنيدن
کلمه و لمس عشق که مشام را عِطرآگين کند . او در عالم مجرّد است و جائی که او هست
از غير اثری نيست . پس تا وقتی که نمازتو آثاری از اين عالم و يا غیر را در ذهن تو
تداعی می کند ؛ بايد بکوشی تا خويشتن خالص گردانی و ميسّر نيست الا به مرگ ذهن و
احساس ذهنی و اسارت ابليس " قهرمان کسی است که بر نفس خويش غلبه کند . نفس = ذهن =
ابليس = احساسات ذهنی که آدم را " احساس " از عقل سرچشمه می گيرد و عشق از او .
وقتی به جسمی مادی دل می بندی و گمان می کنی که عاشق شده ای ؛ اين ابليس است که
عاشق شده است و وقتی خارج از عالم ماده عاشق شدی ؛ اين خدا است که در وجود تو عاشق
شده است و خداوند عاشق کسی و چيزی نمی شود الا "
تو " به شرط خروج از خود ؛ و خروج از عوالم
مادی ؛ میسّر نيست الا بدوام و مراقبت و راهنما . "
بی پیر مرو خرابات ، گرچه سکندر زمانی " در
رهجويان گمنام "پير" خرد جمعی جمعیّت ما خواهد بود .
| 
